اگر تفاوت های روحی زن و مرد نادیده گرفته بشه، ناخواسته دعوا پیش میاد. بهترین راه برای پیشگیری از دعوا، اینه که در ایجاد و نیز حفظ رابطه ای صمیمی و صادقانه تلاش کنیم.
هرچه انسان با کسی صمیمی تر باشه، گوش دادن به حرف های او، آن هم بدون عکس العمل به احساسات منفی، مشکل تره.
در دعوای بین زن و شوهرها، معمولا موضوع مورد اختلاف، باعث دعوا نمیشه، بلکه نحوه ی بیان نظراته که طرفین رو میرنجونه و به موضع گیری وادار میکنه.
هنگامی که مرد از لحن همسرش اینطور برداشت میکنه که قصد مبارزه با اونو داره، همه ی تلاشش رو بکار میبره تا ثابت کنه که خودش درست میگه و حق با اونه و بنابراین به احساسات زن توجهی نمیکنه و اونو با بی مهری میرنجونه، و حتی گاهی حق ناراحت شدن هم به اون نمیده.
در اینگونه موارد زن هم از خودش واکنش بروز میده و مرد رو ناراحت میکنه. مرد که علت واکنش زن رو نمیدونه، بجای تغییر لحن به تفسیر و توجیه منظور خودش میپردازه و نمیدونه درحال تدارک یک مشاجره ی حسابیه…
تازه با خودش فکر میکنه که زن قصد دعوا داره، درحالیکه زن داره درمقابل شوهر از خودش دفاع میکنه.
نکته ی مهم اینه که برخلاف مردها که یا سکوت میکنند یا راه حل نشون میدن. زن ها با گله و شکایت کار رو به مشاجره میکشونن.
همسران باید بدونن که اون چیزی که طرف مقابلو میرنجونه لحن شماست نه موضوع پیش اومده.
در مشاجره یکی از طرفین باید کوتاه بیاد وگرنه دعوا ادامه پیدا میکنه و حالا حالاها تموم نمیشه.