اگر مربی این بعد معنوی و روحانی رو نداشته باشه هرگز نمیتونه موفق بشه. مربی در این بعد هم در دو شاخه باید تلاش کنه:
نیت( قصد قربت)
در تربیت باید کار برای رضای الهی باشه وگرنه هیچ تأثیری نخواهد داشت البته در علوم دیگر هم باید کار برای رضای الهی باشه اگر غیر از این باشه فقط مجموعه ای از دانسته هاست که در بعد روحی او هیچ تأثیری نداره.
باید در تربیت قصد قربت باشد اگر این چنین نباشد در واقع کار جان نمی گیره و بی روحه. قصد قربت در اعمال عبادی به منزله جان عمل محسوب میشه. بهترین و طولانی ترین نماز ها و با انجام همه واجبات، مقارنات و در عالی ترین صورتش اگر مراعات کنید ولی قصد قربت نداشته باشید مثل یک پیکره بی جان، بی-خاصیت و بی روح میمونه.

قصد قربت در اعمال عبادی به منزله جان عمل محسوب میشه.

اخلاص در عمل یعنی قصد تقرب الی الله، توجه کردن و حتی به زبان بیان نمودن( قبل از هر کاری بسم الله گفتن) است.
اگر ما با ارتباط به اقیانوس هستی و مبدأ عالم تبدیل به یک اقیانوس بیکران بشیم در آن زمان میتونیم اثر داشته باشیم.
نیت در همه امور و اعمال عبادی به منزله جان کار است که به آن« حسن فاعلی» میگن. در هر عملی که قصد قربت نباشه کارش بی جان، بی روح و بی فایده خواهد بود.
مربی باید حالت روحانی و مذهبی رو در خودش داشته باشه.
مربی باید خودش حالات روحانی و ملکوتی رو داشته باشه. تربیت نور است، چنانچه علم حقیقی هم نور است و مربی باید نورانیت رو داشته باشه. برای این که این نورانیت رو کسب کند باید این نور را از خدا کسب نماید و هر چه ارتباط مربی با خدا بیشتر و نزدیکتر باشه در کارش موفق تر خواهد شد.
” اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ…؛ خداوند نور آسمان ها و زمين است…”.
مربی در صورتی میتونه این نورانیت رو داشته باشه که با خدا ارتباط داشته باشه.
 قرآن نور است
اگر مربی میخواد در امر تربیت موفق باشه باید از قرآن هم به عنوان ابزار کار، حامی، هدف و موضوع بهره بگیره. مربی میتونه از آیات به عنوان سند و از داستان ها و ماجرا های قرآن به عنوان روش تربیتی و هم به عنوان طریق، مقصد و موضوع( موضوع یعنی از کتاب خدا بهره ببره برای تمام اهدافی که در پیش رو داره و مقصد یعنی قرآن راهی است برای رسیدن به مقصد) استفاده کند. خداوند میفرماید:

“… قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ؛… از طرف خدا نور و كتاب آشكارى به سوى شما آمد”.
کلام اهل بیت(ع) نور است
” کلامکم نور و امرکم رشد و وصیتکم التقوی؛ سخن شما نور بخش دل ها و امر و فرمان شما هدایت و ارشاد خلق است”.
مربی هر چه در امر تربیت از احادیث بیش تر استفاده کند و از آن در امر تربیت به عنوان هدف، موضوع و طریق بهره ببرد و سعی کند که متربی هم حدیث بخواند، بهتر است. پس از حدیث به عنوان روش تربیتی استفاده بکنیم.