اگر كسي صفت وخصوصيتی را در نامزدش دید كه مورد پسندش نیست ومیخواد اونو برطرف يا اصلاح كنه و يا صفتی را در او ايجاد كنه، بهترين دوران براي اين «اصلاح وتغيير»، دوران نامزديه.

چون هنوز روابطشون عادّی نشده و نسبت به هم احترام ومحبّت خاصی قائلند ،در نتيجه: پذيرششان از همديگه بيشتره و زمينة تحوّل و تغيير واصلاح هم بیشتره.

افزايش محبّت در دوران نامزدی

میدونیم که «يكي از شرط های اصلی سعادت در زندگی زناشويی، محبّته.» امّا دوران نامزدی، بهترين فرصته برای افزايش و تحكيم محبِّت.

رفتار وگفتار وتمام اعمال نامزدها، در افزايش محبِّت و يا كاهش آن، مؤثّره.

پس….

دختر و پسر بايد كاملاً مواظب اعمال خودشون باشند و از هر عمل پسنديده‌ای كه باعث افزايش محبّت‌ میشه، كوتاهی نكنن و از كارهايی كه موجب دلسردی و كاهش محبّت ميشه، دوری کنن.

پايه‌ريزي استقلال زندگی در نامزدی

دختر و پسر  معمولاً  قبل از ازدواج، وابسته به زندگی پدر و مادر هستند؛ كه بايد اين «وابستگی» تبديل به «استقلال» بشه. دوران نامزدی، فرصت مناسبی براي پی ريزی اين استقلاله.

دختر وپسر بايد برای آينده، برنامه ریزی کنن، اهداف و دورنماهای زندگي آينده رو ترسيم کنن.

بها دادن به احساسات و عواطف همديگه در نامزدی

خاطرات دوران نامزدی معمولاً  تا آخر عمر در ذهن می ماند و در زندگی آينده تأثير دارد‌ (چه خاطرات شيرين و چه تلخ).

بنابراين، رفتار نامزدها بايد كاملاً حساب شده باشد و از اعمالي كه به غرور و شخصيت همدیگه لطمه میزنه ،دوری كنن. بی اعتنايی و سرسنگينی و تكبّر در مقابل نامزد، لطمه‌های سنگينی به عواطف وشخصيت فرد او میزنه.

دختر بايد سرسنگين و متكبّر باشه، امّا در مقابل نامحرمان، نَه در برخودر با نامزد شرعیاش

ضرورت دوران نامزدی

از چند جهت لازم است كه بين عقد و عروسی فاصله‌ای باشه:

1-دختری كه چندين سال در يك خانواده زندگی كرده و با افراد خانوده ( بخصوص پدر و مادر ) اُنس شديدی داره و جدايی از آنان برایش سخته، صلاح نيست كه ناگهان اونواز خانودش جدا كنند؛ زيرا از نظر عاطفی به او لطمه وارد ميشه. بلكه لازمه برای اين جدايی، به تدريج در او آمادگی ايجاد بشه.

2-دختر و پسری كه تاكنون مسؤوليت زندگی شان  به عهده پدر و مادر بوده ، آمادگی اینو ندارن كه يك مرتبه كلّ مسؤوليت زندگی رو به دوش بگيرند. بلكه فرصتی میخوان كه خودشونو برای پذيرش مسؤوليت زندگی مشترك آماده كنن.

3-دختر و پسری كه تا چندی قبل با هم بيگانه بودن، براشون سخته كه يكدفعه و بدون مقدّمه، در كنار هم قرار بگیرن و با هم زندگی مستقلّی روشروع كنند. لازمه مدّتی بگذره تا با هم اُنس بگيرن و آماده زندگی مشترک بشن.

4-ممكنه دختر و پسر، بنابه دلایلي – مانند ادامه تحصيل یا سربازی آمادگی زندگی مشترك و مستقل رو نداشته باشن. پس، نامزد میشن تاوقتی كه موانع برطرف شد، عروسی كنن.

5-والدينِ دختر و پسر هم براي عروسی فرزندان، احتياج به آمادگی دارن. دوران نامزدی، فرصت لازم را برای اين آمادگی، در اختيارشان میذاره تا جهیزیه ویا هزینه های عروسی رو فراهم کنند.