زن اجتماعی از دیدگاه اسلام به علت سطح بینش بالایی که دارد، در برابر دیگران رام و تسلیم نیست، بلکه درعین عفت، از حقوق شرعی و قانونی خود دفاع میکند و به گونه ای رفتار میکند که در عرصه ی اجتماع، هیچ بیمار دلی به خود جرأت سوء استفاده از او را ندهد. حیا و ابهت این زن اجتماعی آن قدر زیاد است که کسی حتی تصور نگاه آلوده به وی را ندارد.
اسلام، بالاترین وظیفه زن را مدیریت جامعه ی کوچک و مهم خانواده میداند و این مسئولیت را به علت اهمیت تربیت فرزند، و ارائه ی نیروی کارآمد به اجتماع، مقدم بر تمام عملکرد های روزانه زن میداند.
اسلام مدیریت منزل را برای زن بسیار والا و ارزشمند میشمارد، اما پس از ارزش گذاری بر فعالیت های خانوادگی زن، جایگاه ارزشی چشمگیری در عرصه ی خارج از خانواده برای او قائل میشود و حدومرزهایی برای ارتقای این شخصیت والای اجتماعی تعریف مینماید.
امام علی(ع) میفرمایند:
برخی از نیکوترین خلق و خوی زنان، زشت ترین اخلاق مردان است. مانند تکبر، ترس و بخل؛ هرگاه زنی متکبر باشد بیگانه را به حریم خود راه نمیدهد، اگر بخیل باشد اموال خود و شوهرش را حفظ میکند و چون ترسان باشد از هرچیزی که به آبروی او زیان برساند فاصله میگیرد. ( نهج البلاغه، حکمت۲۳۴)