یکی از روش های تربیتی، روش نمایشیه اینکه ما یک ماجرای تربیتی رو به صورت نمایشی به فرد منتقل کنیم. این هم به دو صورته. یک صورتش اینکه از همان موجودها استفاده کنیم. از فیلمها، سریالها، کلیپها جمع کنیم، از همان ها استفاده کنیم و نشان دهیم. رادیو، تلویزیون، در فضای مجازی، شبکه های ماهواره ای و جاهای دیگر، فیلمهای تربیتی که نمایش های تربیتی در آنها هست رو بگیریم و برای فرد نشان بدیم. کار آسانیه و اثرش هم بیشتر از روشهایی است که بخواهیم با زبان و با شکل تئوری و نظری منتقل کنیم. شکل عملی و نمایشی خیلی موثرتره. این روش هزینه چندانی هم نداره. میشه از موجودها استفاده کرد.
موارد خیلی زیادی کسانی که این فیلم را ساخته اند که اهداف تربیتی نداشته اند. یا اینکه اهداف تربیتی شان، اهداف تربیتی ای که ما قبول داریم نبوده ؛ اهداف تربیتی دینی نبوده یا توجه به این چیزها نداشتند. نمیدونستن این صحنه فلان اثر سوء تربیتی رو داره. این سخنی که این هنرپیشه گفت فلان مشکل تربیتی رو داره. اینارو سازندگان آن فیلم توجه نداشتند. این را ما باید دقت کنیم، اگر میشه حذف و سانسورش کنیم. اگر نمیشه حتما برای متربّی توضیح بدیم و تحلیل کنیم که اینجا اشتباه کرد اینجوری باید حرف میزد؛ این سخنش بی ادبی بود. یا این حرفی که الان گفت یا این کاری که الان کرد؛ کارش بد بود، و این کار کار درستی نبود. به ندرت میتوان فیلمی یک کلیپی پیدا کرد که صد در صد اهداف تربیتی در آن مراعات شده باشه. مخصوصا اینکه غالب این فیلم ها از خارج میاد .همانطور که قبلا اشاره کردم اهداف تربیتی آنها با اهداف تربیتی دینی ما فرق میکنه. مبانی تربیت آنها با مبانی تربیت ما فرق میکنه. اصول تربیت شان، همه اینها متفاوته. چون متفاوته آنها هم در راستای اهداف تربیتی خودشان فیلم ساختن و تحقق پیدا کرده. ما باید دقت کنیم که در آن دامی که آنها تنیده اند وارد نشیم و باید دقت کنیم که آن آثار سوءاش رو حذف کنیم
روش دوم اینکه خودمان نمایشنامه رو اجرا کنیم؛ یعنی خود پدر، خود مادر، خود مربی بنشیند و یک نمایشنامه رو خودش طراحی کنه و بنویسه. یک سوژه میخواد؛ سوژه اش را از قرآن بگیره، سوژه از روایات بگیره، از علوم بگیره. سوژه را بگیرد و بر اساس آن سوژه، خودش نمایشنامه بنویسه و بچه ها خودشان بازی کنند. خیلی هم لذت میبرند. خیلی هم با نشاط آنچه میخواهید رو بازی میکنن. هم خودشان فرا میگیرن و هم به دیگران نشان میدن.هم خنده و شادی در آن هست و هم اهداف تربیتی خودبخود منتقل میشه.
در روش نمایش و روش بازی کردن که هم در محیط مدرسه میشه این کار را کرد و هم در خانواده، هم در جامعه و هم در فضای بزرگتر و هم در فضای کوچکتر از دوران کودکی بچه ها میشه این کار رو کرد تا دوران پیری و میانسالی، همه جا این روش قابل اجراست.