روش تنبیه ( تنبیه به معنای بیدار کردن طرف است).
باید بیدارش کرد؛ باید هشدارش داد. اصل این روش روش خیلی خوبیه. یکی از مصادیق این روش انذاره. انذار در روش های پیامبران زیاد مشاهده میشه.
البته انذار قبل از عمل است. تنبیه بعد از عمل اطلاق میشه. یعنی انذار از بزهکاری جلوگیری میکنه. انذار باعث میشه که متربّی منحرف نشه؛ بداخلاقی نکنه. تنبیه بعد از انجام بداخلاقیه. از این حیث این دو روش جداست. اگر قبل از اینکه بخواد کار بدی انجام بده ما اونو بترسونیم بگیم این کار این پیامدها رو داره، این مشکلات رو داره؛ این میشه انذار. اما اگر بعد از اینکه کار بدی رو انجام داد، تنبیه اش کنیم، این می¬شود تنبیه. موضوع بحث ما الان روش تنبیه است. درباره روش تنبیه چند نکته را توجه داشته باشید:
نکته اول اینکه در فضای تربیت، کتک زدن و تنبیه بدنی به هیچ وجه توصیه نمیشه و جواب نمیده.
ما در فقه این مساله رو داریم که اگر بچه ای کار بدی کرد برای تربیتش پدر، مربی یا معلم میتونه بچه رو بزنه مشروط بر اینکه دیه لازم نشود. مثلا طوری بزند قرمز نشود، کبود نشود، سیاه نشود، دستش نشکند، پایش نشکند. کنترل شده باشد در فقه این اجازه هست که معلم و مربی یا پدر برای تربیت کودک را بزند اما در تربیت نه. از نظر تربیت همین مقدارش هم جواب نمیده.

در روایات تربیت ائمه علیهم السلام داریم. شخصی خدمت امام کاظم (ع) آمد عرض کرد که کودکی دارم که فضول و تخس و بی تربیت است چکار کنم.
امام سه کلمه را فرمود که هر کدامش فصلی است در تربیت. امام فرمود: «لاتضربه». کتکش نزن. یعنی تنبیه بدنی مجوزی ندارد. «و اهجره» اما با او قهر کن. یعنی پس تنبیه باشد اما تنبیه بدنی نباشد. و سوم اینکه «و لاتطل» طولش نده. یعنی تنبیه کنترل شده و حساب شده باشد.
سه کلمه: «لاتضربه» تنبیه بدنی مردود؛ «و اهجره» تنبیه غیر بدنی مقبول؛ «و لاتطل» یعنی تنبیه کنترل شده و حساب شده باشد.

اگر قهر کردی یک ساعت بعدش، دو ساعت بعدیک نفر واسطه بشود. خودت مقدماتش را فراهم کن که مثلا مادرش واسطه بشود، خواهرش واسطه بشود و شما ببخشید او را و قهر تمام بشود. نه اینکه سه روز قهر کنید، ده روز قهر کنید به خاطر اینکه کاری انجام داده.