راه اول اینکه همسران باید دقت داشته باشن که چه وقت یک گفتگوی سالم به بحث تبدیل میشه. درست در همان موقع، سکوت کنند.
راه دوم اینکه آنها علاوه بر اینکه باید لحن صحبت کردن خود را اصلاح کنند؛ باید به لحن طرف مقابل هم توجه داشته باشن و ببینن که نیاز عاطفی اونو فراهم میکنن یا نه….
راه سوم اینکه سکوت کردن به فرد فرصت میده تا خونسردی خود را باز یابد و آرامش پیدا کند.
پس از هر سکوتی میتوان با ملایمت و آرامش بیشتری گفتگو رو ادامه داد.
پس شخص باید تمرین کرده و در بین صحبت اندکی سکوت کنه، تا بتونه درباره ی هرچی گفته فکر کنه.
گفتگویی که ختم به خیر میشه، نشونه ی صمیمیته. و طرفین میدونن که دیگری چی میگه، و از اینکه میتونن آزاد حرف بزنن و همدیگر رو درک کنن لذت میبرن.
گف و گو در این شرایط، آهنگی نرم و ملایم داره، اما گاهی لذت گفت و گو در فضایی آلوده به گله و شکایت خشمگینانه و سوءتفاهم، گم میشه.
و جای نگاه های صمیمانه و اشارات دلنشین، نگاه هایی منفی درهم گره خورده و در فضا جای میگیرد.