ریشه ی اصلی اضطراب در استقرار و انس نفس انسانی با مراتب حیوانی خوده و متقابلاً هر مقدار نفس با مراتب عالی تر خود مأنوس تر باشه و به حقیقت انسانی و فطرت الهی خود نزدیک تر بشه در مقام نفس مطمئنه ثابت قدم تر خواهد شد.

و اینک به راه های عملی که در قرآن و کلمات اولیای الهی در درمان حزن و اندوه و نیز اضطراب و تشویش خاطر ارائه شده اشاره می کنیم.
۱٫ قرآن بهترین راه در آرامش روحی رو انس با ذکر الهی معرفی میکنه.
*أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ *؛ (آگاه باش که با یاد خدا دل¬ها آرامش می یابد)
و با توجّه به اینکه ذکر در لغت به معنای به یاد آوردن چیز فراموش شده است، بنابراین در فرهنگ قرآن توجّه به توحید و راز و نیاز با معبود یکتا ،ذاتی انسانه و بنابراین اصل اولی در خلقت انسان آرامش روان به واسطه ی توجّه به خالق یکتاست و اضطراب و تلاطم روحی، بیماریست که عارض بر قلب میشه و آن را از حال تعادل خارج میکنه. بنابراین ذکرِ الهی توجّه به هر چیزی است که قلب انسان رو متوجّه معبود یکتا و پروردگار عالم می کنه.
انس با قرآن، دعا، کلمات اولیای الهی، و دقّت در تاریخ امّت های گذشته به خصوص حشر و نشر با اهل دل و صاحب نفسان و مجالس روضه و ذکر مصائب اهل بیت در صفای روح و آرامش دل بسیار مؤثره.
۲٫ از نظر رفتاری تجلی ایمان در جوارح انسانی حسن خلقه،
چنانکه رسول اکرم(ص) فرمود: حقیقت اسلام یعنی حُسن خلق.
هنگامی که خداوند ایمان رو خلق کرد، گفت: خداوندا ! به من نیرو ببخش. خداوند او را با جود و اخلاق خوش مدد کرد و هنگامی که کفر را خلق کرد او نیز عرضه داشت، خداوندا ! مرا نیرو ببخش و خداوند او را با بخل واخلاق بد مدد کرد.
بنابراین هر یک از والدین در محیط منزل باید بدانند هرگز ایمان به کثرت عبادت و نماز و روزه و سایر ظواهر دینی نیست و اصل رفتاری آن با حسن خلق و تعامل صحیح با دیگران آغاز میشه و در مراحل بعد حلاوت آن در اعمال عبادی ظاهر میگرده. و کسی که اخلاق خوبی در رابطه با همسر و فرزندان خود نداشته باشه امید هیچ ارتقای روحی به سوی پروردگار و حلاوت و شیرینی در راز و نیاز با خداوند نباید داشته باشه.
به رسول اکرم (ص)گفته شد که فلانی روزها را روزه می گیرد و شب ها در عبادت به سر میبرد، اما اخلاق خوبی در روابط با دیگران ندارد و با زبان خود اطرافیانش را می آزارد .حضرت فرمود:در او خیری نیست، و از اهل جهنم است.
۳٫ محیط خانواده جامعه کوچکی است که ارکان آن را والدین تشکیل میدهند و اگر به تعبیر قرآن این دو مکمّل یکدیگر و پوشاننده عیوب و کاستی های هم باشند، دو بالی می گردند برای ارتقای روح جمعی منزل و کرامت توحیدی خانواده و در این بستر است که کودکانی با شخصیت و روانی آراسته و آرام رشد می کنند.
ارزش و کرامت روح جمعی خانواده بستگی به ارزشی داره که متولیان خانواده یعنی اعضای آن برای یکدیگر قائلند و در این میان زن و شوهر نقش محوری و تعیین کننده رو دارن. و هر میزان والدین برای یکدیگر احترام و شخصیت بیشتری قائل باشند فرزندان باشخصیت تری در دامن آنان تربیت می شوند و کرامت روح جمعی خانواده از ترکیب روح های کریم النفس شکل می گیره و اصالت خانوادگی شجره طیبه ای میشه که برای نسل های بعد میوه های طیب و با ارزشی رو عرضه میکنه.
امام علی(ع) فرمود: حُسن خلق نشانه ی ریشه داری خانوادگی شخص است.
و متقابلاً اگر والدین حریم یک دیگر رو به بهانه های گوناگون حفظ نکنن و هر یک برای اثبات خود درصدد نفی دیگری و شکستن حریم شخصیت طرف مقابل باشد، در مجموع کرامت روح جمعی خانواده خدشه دار میشه و از کودکی که در چنین فضای متشنّج و پستی از نظر روحی رشد میکنه کمتر انتظار آرامش روحی و تربیت و کرامت نفس رو میشه داشت.
تردیدی نیست که در هر زندگی مشترکی کاستی هاییست و دختر و پسری که با یکدیگر پیمان ازدواج میبندند خالی از نقص ها نیستن، اما همه ی سخن در اینه که زندگی مشترک یعنی تبدیل شدن «من»ها به (ما) و خارج شدن از خودمحوری ها به «ما» محوری ها، و خلاصه کمال و رشد خود را در سایه ی رشد دیگران دیدن و در این فضاست که زندگی شیرین میشه و هر یک از زوجین مکمّل دیگری میشن.
خداوند در آیه ی ۱۸۷ سوره ی بقره زن و شوهر را به لباس برای یکدیگر تشبیه فرمود که لباس در درجه ی اوّل ساتر زشتی ها و حافظ و سپس زینته.

بنابراین زوجین در درجه ی اوّل میباید زشتی ها و کاستی های یکدیگر رو بپوشانند.
و در درجه ی دوم مراقب و محافظ حریم یکدیگر باشن و همانطوری که از بی احترامی و توهین به خود به شدّت دفاع می کنن و برمی آشوبند، از تجاوز به حریم آبرو و شخصیّت همسر خود نیز برآشوبند نه که خود با بددهنی و یا سوء خلق آتش بیار معرکه باشن.
پیامبر گرامی اسلام درباره زن یا مردی که همسر خود را بیازارد فرمودند:
زنی که شوهر خود را بیازارد، خداوند نه نماز او را قبول کند و نه سایر کارهای نیکش را، هر چند همه ی عمر روزه بگیرد تا همسر خود را راضی کند… و مرد نیز اگر زن خود را بیازارد و ظالم بر او باشد مثل همین گناه و عذاب را دارد.
پیامبر گرامی اسلام(ص) فرمود:
زنی که به زشتی اخلاق همسر خود صبر کند، خداوند ثواب آسیه [همسر فرعون] را به او میدهد.
مردی که بر بد خُلقی همسر خود صبر کند و او را حفظ نماید، خداوند به هر بار که بر اخلاق زشت او صبر می کند ثواب صبر ایوب را میدهد و بر آن زن گناهی به اندازه ریگ های بیابان عالج در هر روز مینویسد.(بیابان عالج در کشور عربستان با مساحت ۲۳۳۰۰۰۰کیلومتر مربع است).