پدر و مادر عزیز از روش بی ‌اعتنایی و تغافل استفاده کنید

و بالاخره در مواردی که شیوه‌های قبلی مؤثر نبود میتوان از بی‌اعتنایی استفاده کرد. گاهی مصلحت ایجاد میکنه که طفل را به خود واگذاری. اجازه بدید به هرگونه که خواست جیغ و داد راه بیندازه و فریاد بکشه. به هنگامی که کودک دریابه راه رسیدن به هدف مورد نظرش مسدوده و از این راه نمیتوان در والدین نفوذ کرد. ناگزیره راهی دیگر رو در پیش بگیره.

برخی از والدین این روش رو دوست دارن و میتونن بطور مؤثری از آن استفاده کنن اما برای برخی به علت پایین‌ بودن ظرفیتشان، این روش فقط فشار روانی و تنش رو زیاد میکنه. اگر شما هم چنین احساسی داشتید از این راه صرف‌نظر کنید.

اگر تصمیم گرفتید که در مورد یک رفتار، از روش نادیده‌گرفتن استفاده کنید، به صورت سنجیده باشد. به هیچ‌وجه به آن واکنش نشان ندید. چه زبانی و چه غیرزبانی.

وقتی کودک همان رفتار راو انجام میده با حرکت صورت به او اشاره نکنید، حتی نگاهش هم نکنید. وانمود کنید که متوجه او نیستید. میتوانید اتاق رو ترک کنید یا رویتان را به سمت دیگری برگردونید تا وقتی که او به عملش ادامه میده شما نیز این روش رو ادامه بدید. به او لبخند نزنید. چون این عمل اونو جسورتر میکنه. فقط آنقدر به کارتان مشغول بشید که به نظر بیاد به هیچ ‌چیزی در اطرافتون توجه ندارید.

ممکنه کودک در این حال خود را به زمین بکوبه، سرش رو به زمین بزنه، لگد بزنه و توجهی به محیط اطراف نداشته باشه. در عصبانیت‌های معمولی، این حالت فقط یکی دو دقیقه طول می‌کشه. و با خسته‌شدن طفل برطرف میشه و بعد از آن به مدت چند دقیقه به آهستگی هق‌هق میکنه و حتی اغلب ممکنه از حرکتی که کرده و عدم کنترلی که نشان داده، پشیمان بشه.

ولی در حین عصبانیت نمیتوان با استدلال طفل رو آرام کرد. زیرا در این لحظات تماس کودک با محیط تا حدود زیادی قطع شده.