در شیوه‌های روانی تربیتی راهکارهایی وجود داره که عبارتند از:
همدردی والدین
نظم مؤثر بهترین راه پیش‌گیری و همکاری با یک کودک لجبازه. برای به‌کاربردن این روش والدین ‌باید در رفتار با کودک هماهنگی و همکاری داشته باشن. یعنی اینکه شما و همسرتون باید از قبل در مورد اینکه کودک مجاز به انجام چه کارهاییه، و چه کارهایی رو نباید انجام بده، هماهنگ باشید. در صورتی که فرزندتون از حد خود تجاوز کرد چگونه با او برخورد کنید. که در این مورد نیز نیاز به هماهنگی قبلی داره. وقتی کودک کار خطایی انجام میده نباید یکی از شما کودک رو دعوا کنه، و دیگری از او حمایت کنه. همچنین نباید در مورد یک عمل کودک، یک‌روز بی‌توجه باشید و روز دیگر به‌خاطر همان کار اونو دعوا کنید. نتیجه آنکه روش شما مشابه و هماهنگ باشه تا باعث بشه کودک حد و مرز خودش رو درک کنه.
درموقع خشم و لجبازی کودک، به‌ویژه زمانی که کودک به علت نسبتاً قابل قبولی سر از عصیان و بهانه‌گیری درآورده هیچ‌چیز سازنده‌تر از آن نیست که او دریابه ما به احساس او پی بردیم، و از آنچه دردرون او میگذره آگاهی داریم. همدردی و همفکری میتونه موجب انس و آشنایی کودک رو فراهم بیاره. و کودک رو به تعقل وا داره. همین‌که طفل دریابه والدین با او از در همدردی وارد شدن، آرامش داره.
وقتی کودک بدرفتاری میکنه و یا اشتباهی مرتکب میشه باید از آنها بپرسیم چطوری میخوای این مشکل رو حل کنی؟ مجبورکردن کودک به فکرکردن در مورد کارهایش حس مسئولیت‌پذیری و اعتماد به نفس رو در کودک ایجاد میکنه. تمرین فکرکردن، همانند تمرین دیگر مهارت‌ها باعث رشد فکری آنها میشه.
وقتی که کودکی در فروشگاه بخاطر اسباب‌بازی یا خوراکی مورد علاقه‌اش گریه میکنه، بهترین کار برای والدین اینه که از قانون همدردی استفاده کنن و حل مشکل یا مسأله رو منحصراً به خود کودک واگذار کنن.