اگر درهنگام دعوای طرف مقابل، شما سکوت کنید و در موقعیتی دیگر در زمان آرامش از خود دفاع کنید، حرف های شما ارزشمندتر میشود، چون به موقع و به اندازه سخن میگویید.
با سکوت خود به طرف مقابل محبت کرده ایم، چون به او حق حرف زدن داده ایم.
شخصی که پرحرفی کرده، در زمانی که آرامش روحی پیدا کند، معمولا تمایل دارد از طرف مقابل که مظلوم و ساکت بوده، دلجویی نماید.
در روایتی از امام علی(ع) داریم که: نهج البلاغه ص۱۶۵
زبان همچون درنده ای است که اگر آزاد و رها باشد، زخم و جراحت سختی خواهد زد.
سکوت شما یک عمل عبادی است، به دو دلیل:
اول اینکه نفس عمل سکوت به رشد معنوی انسان کمک میکنه، همچنان که رسول اکرم(ص) فرموده:تحف العقول ص ۲۰۱
برترین عبادت، صبر و سکوت وانتظار فرج است.
البته اشتباه تصور نکنید که مفهوم صبر، بسوزم و بسازم است، بلکه صبر میکنم که اصلاحش نمایم. پس دامنه ی صبرم را بالا میبرم، تا بتوانم به تدریج اشتباه های او را اصلاح کنم، نه اینکه بسوزم و بسازم.
البته صبر از نظر قرآن باید صبر جمیل و زیبا باشد:معارج/۵
پس صبر کن، صبری نیکو(زیبا).{صبری که در کنارش جزع و ناخشنودی نباشد}
همچنین: خدا همراه با صبر کنندگان است. بقره/۱۵۳