جشن گرفتن برای عقد، يا عروسی و يا برای هردو، نَه تنها ناپسند نيست، بلكه بسيار پسنديده و مطلوب و لازمه. جوانان، بخصوص دخترخانما، آرزو دارن كه برای عقد وعروسی شان جشن گرفته بشه. بايد به اين آرزو، پاسخ مثبت داد.

 از نظر اسلام، جشن گرفتن برای ازدواج، مستحبّ و مطلوب است.

برای ازدواج اميرمؤمنان امام علی(ع) و حضرت زهرا(س)، به دستور پيامبر اكرم(ص) جشن گرفته شد. سفارش ما به جوانان اينه كه: حتماً جشن بگيرند (براي عقد، يا عروسي و يا براي هردو) وبدون هيچ‌گونه جشنی عروسی نكنند؛ امّا آنچه ناپسنده، گناه و اسراف و تجمّلات و توقّعات بیجاست، نَه اصل جشن گرفتن.

چند نکته: بعد از ازدواج و عروسی بر عروس و داماد لازمه چند نکته را مورد توجه قرار بدهند

رعايت حال والدين

بعضط از فرزندان، پس از اينكه همسر و مونس خودشونو يافتند، پدر و مادر رو فراموش می كنن و يا به آنان كم‌توجّه میشوند و گاهی نسبت به آنان بی ادبی میكنند. گاهی مادرِ پسر، پس از آوردن عروس و حتّی به محض نامزدی و عقد، احساس میكنه پسرش ديگه آن علاقه و توجّه سابق را به او نداره! واين برايش بسيار سنگين و سخته و گاهی از عهده تحمّلش خارج میشه. اون موقع است كه نزاع و دعوا برپا میكنه.

پس آقا پسر، عروس خانم، این نکته رو بدون که همیشه جای پدرو مادر روی سر آدمه و جای همسر توی قلب آدم پس مراعات حال هردو رو بکن چون بدون هیچ کدوم نمیشه زنده بود. باید هردو رو باهم حفظ کرد….

انسان عاقل اونه كه حال دو  طرف رو رعايت كنه. هم حقوق والدين رو ادا كند وهم حقوق همسر رو.

نه والدين را فدای همسر كند و نه همسر را فدای والدين.

در بسياری از نزاع‌ها ميان عروس و مادرشوهر، بی توجّهی و بی كفايتی و بی تدبيری داماد رو مشاهده كردیم، و همچنين در نزاع‌های داماد با والدين همسرش، بی توجّهی و بی كفايتی و بی تدبيری عروس رو!

اگر عروس و داماد، به همه جوانب امور توجّه داشته باشند و حقّ هركس را بجای خود رعايت كنند، بسياری از اين نزاع‌ها و كشمكش‌ها ميان والدين و عروس و داماد به وجود نمياد.

عروس و داماد بايد توجّه داشته باشند كه اين والدين، سال‌ها زحمت كشيدن و اونارو با سختی ها و خون دل خوردن بزرگ كردن، حال انصاف نيست كه به آنان بی مهری كنند. ناراحت كردن پدر و مادر، نارضايتی خداوند را به دنبال داره، و نارضايتی خدا، لطمه‌های سنگينی به زندگی فرزندان وارد میكنه و موجب عذاب آخرت میشه.

پس حقّ هركس را به جای خود ادا كنيد. بی توجّهی و اهانت به هيچ‌كدام روا نيست. كاری نكنيد كه تأسّف و پشيمانی آن در آينده، دمار از روزگارتان برآورد! و ناگاه بيدار شويد كه ديگر پدر و مادر خفته‌اند!! و ديگه كاری از دستتون برنياد.

زياده‌روی در رفت‌وآمدها

رابطه دختر و پسر و خانواده‌هاشون در اين دوران، بايد گرم و صميمی باشه؛ امّا به افراط و زياده‌روی كشيده نشه.

«اعتدال» در هر كاری پسنديده است و «افراط» ناپسند.

اگر رفت و آمدها و ميهمان ها  زياد بشه، دو طرف خسته میشن و اين خستگی، به محبّت‌ها لطمه میزنه؛ بخصوص اگر اين دوران، طولانی هم بشه.

بسيار پيش مياد كه جوانان میپرسند: «در دوران نامزدی و فاصله بين عقد و عروسی، چقدر بايد رفت و آمد كرد؟ هر هفته چندبار؟… »

میگیم: اندازه معيّن و استانداردی نداره، بلكه بايد ببينی زمينه چقدر مهيّاست و پذيرش چه اندازه هست. نَه آنقدر كم كه دلسردی بياره و نه آنقدر زياد كه خستگی آور بشه. نه تكبّر و سرسنگينی و بی اعتنايی و نه زياده‌روی و سبك كردن خود و به زحمت انداختن ديگران.

 «اندازه نگه دار كه اندازه نكوست»

ضمناً در اين رفت و آمدها، نبايد هيچ‌گونه تحميل و تكلّفی وجود داشته باشه. هيچ‌كدام نبايد توقّع پذيرايی مفصّل و سفره رنگين و هديه‌های گران قيمت داشته باشند و در هر حالی بايد حال يكديگر را رعايت كنند.

همچنين بر عروس و داماد لازمه كه حريم عفّت و حيا رو رعايت كنند؛ بخصوص در خانواده‌هايی كه دختر و پسرهای مجرد ديگری نيز وجود دارند. بی پروايی نسبت به حريم حيا و عفّت، باعث بی حرمتی عروس و داماد نزد والدين و موجب انحراف و گمراهی ديگر دختران و پسران خانواده خواهد شد.

عدم تجديد خاطرات ناخوشايند اوّليه

ممكنه در طول دوران قبل از عقد، كدورت‌ها و ناراحتی هايی پيش بياد وخطاهايی از طرفين سر بزنه. در هنگام خواستگاری و بله‌برون و تعيين مهريه و شرايط ازدواج و مهمانی ها و امور اين‌گونه‌‌ای، ممكنه كدورت‌هايی پيش بیاد و مسائلی بين دو خانواده ردّ و بدل بشه و بعضی از بزرگ‌ترها و اطرافيان و يا خود دختر و پسر، حرف‌های دلسردكننده‌ای زده باشند كه باعث كدورت‌هايی شده باشه.

اين كدورت‌ها، نبايد به بعد از عقد سرايت كنه با خواندن عقد، همه اين ناراحتی ها بايد برطرف بشه و به دوران پس از عقد كشيده نشه.

اگر به كسی بی احترامی شده و يا خيال میكنید به او توهينی شده است، بايد بخاطر خدا ببخشد. اكنون كه  به سلامتی، اين دو جوان زندگی مشتركشون رو آغاز كردن، بزرگ‌ترها و افراد دو خانواده بايد ناراحتی ها رو به بزرگی خودشون ببخشند و فراموش كنند و هرگز درصدد تلافی و تجديد ناراحتی ها برنيان. عروس و داماد نيز هرگز درباره آن دل‌خوری ها حرفی نزنن.

درمورد خواستگاری های قبلی حرف نزنیم

عروس و داماد، علاوه بر اينكه بايد خودشان از اين سخنان خودداری كنند، بايد از بيان آنها از طرف بستگانشان نيز جلوگيری کنند و همچنين اگر دلبستگی و علاقه‌اي به كسی داشتن، هرگز نبايد به همسر خود بگن و هيچ‌گاه نبايد از دختران، پسران، زنان و مردان بيگانه، نزد يكديگر سخن بگن. غفلت از اين نكاتِ بظاهر كوچك، زيان‌های بزرگی رو به دنبال داره.

در اينجا مناسبه به سخنی از آيت‌الله ابراهيم امينی توجّه كنيم:

«يكی از موضوعات مهمّی كه دختر و پسر در فاصله بين عقد و عروسی درصدد كشف آن هستند، درجه محبّت و علاقه همسر میباشد. هريك  از زن و شوهر ميخواهد بفهمد كه همسرش تا چه مقدار به وی علاقه داره؛ و اين موضوع در آينده زندگی آنها بسيار تأثير دارد.

بنابراين، بر زن و شوهر لازم است كه  مراتب عشق و علاقه خود را نسبت به همسر ابراز دارند و از گفتن هر كلمه يا انجام هر عمل دلسردكننده‌ای كه مي‌توان كم‌محبّتی را از آن استنباط نمود، جدّاً خودداری نمايند. مرد بايد از همه زنان و زن از همه مردان چشم بپوشد و تنها همسرش را ببيند. از مردان و زنان ديگر تعريف كردن و از وجود خواستگاران سابق سخن گفتن و عيب‌جوئي و انتقاد، از اسباب دلسردی بشمار میرود و بايد جدّاً از آن اجتناب نمود. … زن و شوهر بايد در معاشرت‌ها، وقار و متانت خويش را نگهدارند و از شوخی ها و حركات سبك و زشت، اجتناب نمايند. ادب و احترام را رعايت كنند وكاری نكنند رويشان بر يكديگر باز و حريم ادب شكسته شود.» 

غيرت بيجای والدين

بعضی از والدين دختران، غيرت و تعصّب بيجا به خرج میدهند و از رابطه دوستانه دخترشان با نامزد شرعی اش جلوگيری میكنند و اين كارشان موجب دلسردی و ناراحتی دو نامزد میشه.

به چنين پدران و مادرانی میگیم: اگر شما اين داماد را پسنديده‌ايد و به او اعتماد داری و با رضايت و شناخت كافی اونو پذيرفتيد و او را همسری شايسته و مناسب برای دخترتون میدونيد، ديگه جايی برای نگرانی و ممانعت از ملاقاتشون وجود نداره. امّا اگر از او شناخت لازم را نداری و او را نپسنديدی و به او اعتماد نداری، پس چرا دخترتون رو به عقدش درآورديد؟!

معقول نيست كه انسان دختر عزيزش رو به عقد كسی درآورد كه نسبت به او بدگمانه و او را همسری شايسته و مناسب برای دخترش نميدونه!

اين پسر، الآن داماد شما  و شوهر شرعی  و قانونی دخترتونه و دختر شما نيز همسر شرعی و قانونی اوست و از اين نظر، هيچ فرقي بين دوران نامزدی و بعد از عروسی وجود نداره.

اگر بگوييد: خوب، اگر اين دختر، همسر اوست، پس بايد او را بردارد و به خانه‌اش ببرد، نَه اينكه همسر او باشد و در خانه ما زندگی كند!

در جواب مي‌گوييم: مگر در همين مطالب قبل، در بحث «ضرورت دوران نامزدی» نگفتيم كه: لازمه بين عقد و عروسی فاصله باشه و دلائلش رو هم گفتیم؟!.

البته داماد هم توجّه داشته باشه: تا زمانی كه دختر در منزل پدر و مادرشه و عروسی رسمی صورت نگرفته، بايد اجازه و رضايت والدين دختر در مورد گردش، تفريح، مسافرت رفتن و همه امور، رعايت بشه.

نميشه انتظار داشت كه آنان هيچ نظری نداشته باشن و دختر و پسر رو در همه امور، آزاد بذارن؛ زيرا آنان بايد حرمت و حريم خانوادگی خود را حفظ كنند.

سفارش اكيد ما به عروس و داماد اينه كه: حرمت و احترام و رضايت والدين را در همه امور، رعايت كنند.

بی پروايی در اين باره و بیرتوجّهی به اين حريم، لطمه‌های سنگينی رو به دنبال داره.

عروس خانم و آقا پسر «عروسی اصلی» را برای شب زفاف بگذاريد!

خواهر و برادرم! ما سفارش شما رو به پدر و مادرا كرديم؛ امّا به شما هم سفارش  میكنيم كه: «عروسی اصلی» را برای شب زفاف بگذاريد. حال كه بزرگترها  به شما اعتماد كردند، شما هم بكوشيد به اعتماد آنان احترام بذاريد. امّا «عروسی اصلی» و مسائل مخصوص شب زفاف را، برای همان شب باقی بگذاريد.

«اَللَّهُمَّ اَلِّفْ بَيْنَهُما وَ طَيِّبْ نَسْلَهُما وَ كَثِّرْ رِزْقَهُما»

خداوندا!

ميان اين دو همسر، اُلفَت و صفا برقرار كن و نسلشان را پاك و سعادتمند گردان و رزق و روزی آنان را فراوان فرما.