لجبازی یعنی پافشاری روی نظر و عقیده ی خود و مخالفت با نظرو عقیده ی دیگران یا مقاومت در مقابل هر چه كه منافع و مصالح شخص رو به خطر مي‌اندازه و این مقاومت امكان داره به حق باشه و امكان داره باطل باشه. لجبازی ريشه در تربيت خانوادگي و شرايط حاكم بر خانواده داره.

سرکشی و لجبازی در کودکان از حالات و رفتارهای ناسازگارانه هست که در بسیاری از کودکان به چشم میخوره و نوعی نمایش احساس نفرت و خصومت نسبت به والدین و اطرافیانه. ما کودکان بسیاری رو می‌شناسیم که در برابر امر و نهی والدین موضع می‌گیرن و به سرپیچی میپردازن. این حالت ممکنه از روی اراده و گاهی هم بی‌اراده و به صورت یک عادت در آنان باشه. و در هر صورت وضع رفتاری کودکان غیرعادیه و طبعاً باید درباره آنها مطالعه و بررسی همه‌جانبه‌ای صورت بگیره و رفتارشون تحت مهار دربیاد.

تذکر: باید این واژه را درباره کودکان زیر ۳ سال با احتیاط به کار  برد چون  لجبازی کودک دو ساله، یک نوع واکنش رفتاری و هدف دار نیست بلکه  به علت مشکلات جسمی و یا تعارضات درونی، مشکلات خود رو به صورت  برخی رفتارهای نابهنجار نشان میدن. اما لجبازی در کودکان ۳ ساله به بعد باید جدی گرفته بشه چون کاملا هدفمنده تا به اهداف خود که کنترل والدین و اطرافیانه برسه. چرا که او به درجه ای از خودآگاهی و شناخت محیط و اطرافیان رسیده که میفهمه رفتارش روی اطرافیانش تاثیر میگذاره و واکنش ها رو برمی انگیزه.

به همین دلیل در بعضی امور و زمانیکه از او کاری خواسته میشه لجبازی رو به کار میگیره تا واکنش ها رو مشاهده کنه. و حواسمون باشه که خطرناک ترین زمان بروز این رفتار در سنین ۷ سالگیه که کاملا در ذهن کودک اعمال و رفتارش نقش میبنده.

کودک از ۲ تا ۳ سالگی لجبازی رو آغاز کرده و یا بهتر بگیم در خودکشف میکنه. در زمان نوجوانی افراد برای به دست آوردن استقلال در حد جدائی از محیط خانواده دست به لجبازی زده و تا بزرگسالی که  فرد برای رشد و اثبات قدرت ،لجبازی میکنه.

امام موسی بن جعفر(ع) می‌فرمایند:

شایسته است که کودک به هنگام خردسالی بازیگوش باشد تا در بزرگسالی صبور و شکیبا گردند.(مبانی تعلیم و تربیت اسلامی، ص۱۵۳)

پیامبر(ص) نیز می‌فرمایند: شیطنت و لجاجت کودک به هنگام خردسالی، نشانه زیادی عقل او در بزرگ‌سالی است. (نهج الفصاحه، شماره ۱۹۴۰، ص ۴۲۰)