رسول اکرم در کلامی کوتاه راز و رمز چگونگی وارد شدن به فضای کودکانه رو اینگونه بیان فرمودند:
کسی که کودکی نزد خود دارد باید با او کودکی کند.
از آنجایی که بازی از دیدگاه کودکان نوعی کاره، دوست دارن دیگران به کار آنان اهمیّت بدن. اوج این لذّت هنگامیه که ببیند پدر و مادر دربازی های او شرکت می کنن.
فواید بازی بزرگ ترها با کودک:
۱٫ به کودک ارزش و شخصیت میده. این عمل نوعی احترام به کودکه و آثار فراوانی به دنبال داره.
۲٫ رشد فکری کودک را سرعت می بخشه.
۳٫ موجب اتحاد و یگانگی والدین با کودک و مانع گرایش شدید کودک در بزرگی به دیگران میشه و در سلامت طفل نقش بسزایی داره.
۴٫ باعث نزدیکی والدین با دنیای کودک میشه و در واقع آنها را به یاد دورانی که خود زمانی در آن بودند می اندازه که چه شیطنت ها و بازی گوشی هایی میکردن. در این صورت می فهمند که نباید از شیطنت فرزندان خود عصبانی باشند و توقّع بیجا از موقعیّت سنّی آنها داشته باشن.
پیامبر گرامی اسلام در این باره فرمود:
«وقتی میوه ای برای فرزند خود میخری، به دیگری نیز که میبیند هدیه کن و اگر [نمیخواهی] به او هدیه کنی، [آن را] در پوششی قرار ده و [مواظب باش] فرزندت با این میوه بین دیگران ظاهر نشود که در نتیجه فرزند، او را [دیگری را] به خشم آورد.»
تفاوت بازی و ورزش کودک با ورزش بزرگ سالان
بازی کودکان با ورزش بزرگسالان، با وجود وجوه مشترکی  مانند نقش آنها در سلامت بدن، یک تفاوت اساسی نیز دارند و آن، موضوعیّت داشتن بازی برای کودکان زیر هفت ساله، بر خلاف بزرگترها که مقدمه ای برای سلامتی است.
کودک در مراحل رشد خود از بدو تولد، به عالم خارج توجهی نداره و تنها متوجّه قدرت مطلقه و در عالم دیگری سیر میکند
معمولاً با شروع برون گرایی و شناخت اطراف از چهار ماهگی به بعد، بازی های فردی کودک شروع میشه. (بازی با دست و انگشتان) و در سنین بالاتر، بازی های اجتماعی و جمعی رو آغاز میکند.
والدین در این سیر که هفت سال دوران اوّل کودکی را تشکیل میدهد، باید نکاتی را مورد توجه قرار دهند:
الف: بازی کار اصلی کودکه و برای او موضوعیّت دارد. کودک با این عمل:
۱٫ قوای جسمانی خود را رشد میده (ورزش عضلانی).
۲٫ قوای مغزی و دماغی خود را پرورش میده. (برون گرایی، شناخت محیط و تجربه اندوزی).
۳٫ به تناسب رشد سنی و نوع بازی، استعدادها و خلاقیت های خود را شکوفا کرده و شخصیت خود را رشد میده.
۴٫ کودک هنگام بازی به دلیل برخورد با مشکلات و رفع آن ها، با مشکلات زندگی و چگونگی رفع آنها و اتّکای به خویشتن آشنا میشه. بنابراین والدین در بازیهای کودکان نباید دخالت کنند و نباید سختی های بازی را رفع نمایند مگر اینکه کودک از حلّ آنها عاجز باشد.
۵٫ کودکان در بازی ها به ویژه بازی های جمعی، نقش های واقعی و اجتماعی خود را ایفا می کنند. به عبارت دیگر به تقلید از بزرگترها، نقش های دلخواه خود را در جامعه¬ی کوچک خویش ایفا میکنند. بنابراین مربّی دقیق به خوبی میتواند با توجّه به این حرکات، استعداد کودکان خود را از همان سنین، تا حدودی شکوفا کند.
ب. با توجّه به مقدمه ی مذکور، والدین در ارتباط با بازی فرزندان خود، باید امور زیر را مورد توجّه قرار دهند:
۱٫ در واقع کودک در تمام اوقات یا در خواب است و یا در حال بازی، پس والدین نباید از بازی و شیطنت زیاد فرزندان خود شکایت کنن.
۲٫ وظیفه ی والدین درباره ی بازی کودکان، جهت دادن و راهنمایی های سودمند و تهیه ی اسباب بازی های الهام دهنده است.
۳٫ والدین حتی الامکان در مشاجره های کودکان و مشکلات کودکان هنگام بازی دخالت نکنن و اجازه دهند کودکان خودشان مشکلات  را حلّ کرده و متّکی به غیر نباشن. در صورت ضرورت تنها او را راهنمایی کنند.
۴٫ کودکان هنگام بازی کاملاً جدّی هستند و بر خلاف بزرگترها در عالم کوچک خود، نقش های واقعی را بازی می کنند، بنابراین هرگز نباید آنان را به دلیل بازی مسخره کرد یا به دلیل کار دیگری به زور بازی آنان را متوقف یا آنرا به هم ریخت؛ زیرا در این صورت، به شخصیت آنان ضربه ی سختی وارد میشه.
اگر بچه ها خواستند برای انجام کاری خودشون برنامه ریزی کنن، شما هرگز مانع آنها نشوید؛ زیرا برنامه ریزی و سپس تلاش برای انجام آن نقشه ی طرح شده، بدون مانع و انقطاع، در ایجاد شخصیت کودکان تأثیر بسیاری داره.
پیامبر گرامی اسلام(ص) در این باره میفرماید:
«عَرامَةُ الصَّبِیِّ فِی صِغَرِهِ زیاده فی عقله فِی کِبَرِهِ.»
شیطنت کودک در کوچکی، نشانه ی زیادی عقل او در بزرگی است.