امیرالمومنین(ع):

لجاجت پر ضررترین چیزها در دنیا و آخرت است( میزان الحکمة، جلد ۴، صفحه ۲۷۷۰ (ماده لجاجه)

متاسفانه ریشه اغلب لجبازی های کودکان و نوجوانان رفتارهای اشتباه خود والدینه که، به فرزند خود یاد میدن، تنها راه رسیدن به خواسته ها و آرزوها لجبازیه.

این قانون تقریبا یک قاعده کلیه که، كودكان ميانه خوبي با درخواست های سلبي ندارن. پس نكن.، فلان طور راه نرو، جيغ نزن، دست توي بيني ات نكن و…. معمولاً جواب نميده!!!… زیرا وقتی والدین تعداد امر و نهی شان بالا میره یعنی حال و حوصله انجام کاری رو ندارن. پس بايد دقت كنيم كه ريشه ي آن حركت ناخوشايندي كه كودك انجام ميده چيست؟ آيا او نياز به جلب توجه داره؟ آيا آن كار بهش آرامش ميده؟آيا نیازحسیه؟آيا سطح توانائي اش در همين حده؟ آيا عادته ؟

هر كدوم از اين موارد كه باشه نميشه با گفتن يك دستور، به كلي مسئله رو حل كرد. بلکه باید از یک تکنیک رفتار درمانی استفاده کرد(یک کار مطلوب رو جایگزین رفتار نامطلوب می کنیم.)

جهت انجام این تکنیک بهتره از واژه ی اگر توونستی، این کار رو بکنی؟ استفاده کنیم! 

در این موقع اگر نیاز کودک به جلب توجه، ریشۀ حرکت ناپسندش باشه سریعاً فعالیت دلخواه شما رو جایگزین میکنه.مثلا به کودکی که مدام به همه چیز لگد میزنه میگیم. بیا ببینیم زورت میرسه تا به این توپه  لگد بزنی؟ در این حالت در اثر اشتغال به فعالیتی از نوع موازی، مشارکتی، رقابتی،اونو از حال و هوای حرکت ناپسندش بیرون بیاریم. بدون اینکه احساس کنه ما روی فلان حرکت او حساس میشیم.

تاحالا دقت کردید اگر کمربند ایمنی اتومبیل سالم باشه وقتی اونو یکدفعه محکم بکشید قفل میشه. اما اگر با نرمی به سمت خودتون بکشید به راحتی باز میشه. حکایت کج خلقی و لجبازی کودکان هم همینه. لجبازی یک عکس العمل طبیعی کودک هست که در مقابل رفتارهای نادرست والدین و اطرافیانه. تنها با دانستن چند نکته کوتاه و البته کمی صبر و حوصله میشه لجبازی ها و منفی کاریهای کودک رو به شدت کاهش داد.